Dag luitjes,

Zoals de traditie voorschrijft heb ik vandaag een typisch vakantiekwaaltje doorstaan. Het begon vanmorgen met een gebakken eitje, waar nog wat glibberige vloeistof op dreef. Een verstandig mens zou vriendelijk bedankt hebben, maar Hollander als ik ben (ik heb er toch zeker voor betaald!) liet ik mij niet kennen. Nog altijd ben ik de rekening aan het betalen, maar toch heb ik de instelling gevonden om jullie verslag te doen van een ditmaal toch wel turbulent deel van onze reis.

Vooralsnog was er wat dagen terug (vraag me niet welke dag het is, laat staan welke dag het toen was) niets dan plezier toen wij Angkor Wat bezochten. En dan heb ik toch al de piramides van Gizeh bezichtigd, ik heb op Maccu Piccu gestaan, de ruïnes van Tikal beklommen, de werken van de Oude Grieken en Romeinen betoeristigd, maar jongens, Angkor Wat slaat voor mij  alles. Wat een paradijs voor het oog (en de camera!), wat een ongelooflijke grootsheid ligt daar verschuilen in de jungle en hoeveel ervan heb ik nu nog altijd niet gezien. De lonely planet raadt dan ook minimaal 3-5 dagen aan om alles te bekijken. Echter, daar hadden we niet echt de tijd voor (we maken ondanks onze vakantiemaand merk ik een toch wel grote ronde, zeker ook gelet op de staat van het vervoer hier) en ook niet het geld voor (aaah wat is deze vakantie onverwacht duur). Een dagje Angkor bestaat uit entree, ping 20 dollar, vervoer, ping 15 dollar, een gids, ping 25 dollar en daar dan nog eten en drinken. Da’s niet meer echt budget te noemen. In onze dag hebben we wel mooi de meest in het oog springende hoogtepunten, inclusief een zonsondergang (de dag ervoor) en zonsopgang over Wat kunnen bewonderen. Het is een sprookje wat ik iedereen kan aanraden.

Uiteindelijk zijn we met het vliegtuig (van Lao airlines, die door ‘t ministerie van buitenlandse zaken wordt afgeraden, kwam ik in het vliegtuig voor de tweede keer achter) gevlogen van Siem Reap naar Pakse, in het zuiden van Laos. We wilden eigenlijk naar Ventienne (daar zitten we inmiddels), en vroegen hiernaar bij het boekingskantoortje en de stralend vriendelijke dame liet ons na een belletje weten dat deze vlucht vol zat. Dan maar optie 2, die een flink stuk met de bus nog in hield. De dame schreef wat krabbels op een recuutje. De telefoon ging, tjampee pling ploeng wabeee kieboeka, en met een straaalende lach vertelde de vrouw dat er nu TOCH plek was, hahaha, maar dat dit nu niet meer ging, dat was ook beter voor ons want het zuiden was ook heel mooi. Wij wilden veranderen, maar nee, er was al iets op een papiertje geschreven, hahaha, lach lach (ze lacht ons toch niet uit? – het is toch toelachen?). Aldus was ons lot bezegeld.

Na een vlucht van 50 minuten landden we in Pakse. We besloten het zuiden te laten voor wat het was, om straks voldoende tijd over te hebben voor het overige moois. Het was 9u in de ochtend, maar eenmaal aanbeland bij de busterminal bleek onze VIP-bus (werd aangeraden door de LP) pas om half negen ’s avonds te verschijnen. En Pakse is als derde stad van Laos verlatenderder dan pak ‘em beet Volkel op een zondagmorgen. Wij wilden dus weg. Dus maar de lokale bus gepakt voor de reis van 750 km. Eerst moesten we in het gangpad over een dikke duizend kilo suiker klimmen, die daar in zakken van 50 km lag uitgespreid. Wat we vervolgens meemaakten wekte keer op keer weer onze verbazing. Ondanks dat de wegen hier stukken beter zijn, kwam de bus zelden boven boemelsnelheid. Iedere 200m werd er weer gestopt, ook juist na een busterminal. En we hebben zelfs een keer twee en een half uur moeten wachten alvorens het gevaarte verder reed (het duurt hier een uurtje was ons te kennen gegeven). Als dit een keer was, ala, maar het is meerdere keren voorgekomen dat we om onduidelijke redenen ergens lang stil stonden. Vooral zielig voor de heel krap ingepakte ganzen die boven op het dak stonden, de hele 19 uur lang die deze helse rit uiteindelijk duurde. Vooral op de plekken waar we ‘ even’  stil stonden, en de temperatuur (geen airco) in no time opliep tot sauna met kleren aan. Na 19 uren heen en weer gehobbeld te zijn, kwamen we hier dan vanmorgen aan in de hoofdstad (waar zijn de mensen? waar is verkeer?), met een tuktuk richting de hotels aan de Mekong, maarrr… de tuktuk had meer mensen opgeladen, liet ons eerst op de terminal een 20 minuten wachten (en ik zat me er al een partij doorheen) om een sigaretje te roken en wat te hangen (en vrrreeemd genoeg vonden alle 9 medepassagiers (jawel in 1 tuktuk) dat de gewoonste zaak van de wereld. Vervolgens gingen we van kippenschuur naar monnikenklooster (geschatte vertaling van een medepassagier: is het hier? nee toch een stuk verder, rij zus en zo maar, o nee hier is het toch niet, hahaha doet iedereen, toch weer terug dan, hier? nee, het was toch op de eerste plek maar dan een hek verder, hahaha – tijdsbestek 20 minuten) naar dit en dat en na heel lange tijd naar ons hotel. Nou ja, wat na 9 vruchteloze pogingen (vol, vol, vol) onze keet werd. Meer naam wil ik er niet aan geven. De geest van het Lao-volk is m.a.w. : niet te druk maken, wat vandaag kan hoeft helemaal niet en geduld is de hoogste virtue.

Omdat hier in Vientiene nou niet de meest spannende dingen gebeuren (geen winkeltjes (hoe is het mooogelijk?) , een paar tempeltjes, wel toeristen, aardig wat restaurantjes en heel veel eetstalletjes aan de Mekong), trekken we morgen 3 uur noordwaarts verder naar Vang Vieng waar we kunnen raften, kanoën, in grotten trekken, stammen bekijken, mountainbiken enz.

Groeten aan iedereen en bedankt voor de reacties!

Arjen

p.s. Ik wil nog even genoteerd hebben dat het Cambodjaanse volk wat mij betreft de boeken in mag gaan als het meest vriendelijke volk ter wereld (samen met de peoples van Cay Caulker, Belize). Iedereen, mannen, vrouwen, kinderen begroeten je met de meest vriendelijke glimlach, lachen met alles wat ze zeggen en ondanks de vele armoede en het oorlogsverleden zijn ze, voor zover ik het heb meegemaakt gelukkig met elkaar.