Er is weer teveel gebeurd om hier allemaal te kunnen schrijven. Een en ander laat zich veel beter omschrijven bij een goed glas bier op een avond waar de ene na de andere uitsmijter geserveerd wordt. Dan kunnen de zaken die in Vang Vieng op het menu stonden (je gelooft ‘t nooit) ook de revue passeren. Overigens een kostelijk plaatsje, dat Vang Vieng, gelegen in het door toeristen nog nauwelijks ontdekte Laos, Vang Vieng dat erin geslaagd is een deel van de westerse jeugd naar zich toe te trekken. Want zo bevind je je het ene moment nog op een verdwaald zandpad temidden enkel rijsthoedjes, en dobber je in een ander moment over een riviertje in een traktorbinnenband van kroeg naar kroeg. Met boxen die over ongezond hun grenzen verleggen, stampende house, ouwe hits of het (bij de minder drukke) Laogejengel. Hoe dan ook, de net-geen-tieners-meer, of-net-wellers, en de uitzonderingen op deze regel, vermaken er zich opperbest en naarmate verder stroomafwaarts de alcohol gevaarlijker stroomt, is het lawaai en het kijk-eens-wat-ik-durf gebeuren in volle gang. Dit wordt mogelijk gemaakt door tot in den hemel reikende, met stokjes en roestige spijkers in elkaar getimmerde ladders, vanwaaraf je jezelf de diepte in kunt storten. Dit tot groot vermaak natuurlijk van het aan- en afdobberende lallende publiek. Niet alleen kan er een stort in ‘t diepe aangegaan worden, ook heeft nagenoeg ieder kroegje (stel je bij kroegje een half op het water gebouwde constructie van bamboe en takken voor) een grote stellage, vanwaar je naar beneden kunt zwieren, met grote snelheden welteverstaan. Uiteraard liet uw dappere verslaggever zich ook niet onbetuigd, zowel wat het drinken betreft (heeerlijke volle coctail-buckets voor minder dan niets, of grote flessen bier, en er was ook een kroeg waar de barvrouw de hele tijd haar zelfgestookte bamboewhiskey de ronde deed gaan, gratis en voor niets), maar zeker ook voor wat betreft het zich onverschrokken in het diepe gooi-gedeelte. Haha, je dobbert dus met een binnenband van kroeg naar kroeg, van feest naar feest, tubing heet het en iedereen die in een straal van 1500km in de buurt komt, raad ik van harte aan deel te nemen. De ‘ wedstrijd’ start dagelijks om 10.00u.

De dag erna lekker gekanoëd, stukkie gewandeld, grot bezocht, boerendorpje, en wederom mezelf voortgetrokken door lage watergrotten, zoals ik die in Thailand ook al eens ben tegen gekomen. Uiteindelijk kwamen we weer op hetzelfde tubingstuk uit van de dag ervoor. De fun was er ditmaal een beetje af, maar die was weer helemaal terug toen we het laatste kanogedeelte voor onze rekening mochten nemen. We werden namelijk getrakteerd op een regenspektakel zoals dat alleen maar in de tropen georganiseerd kan worden. Bis bis, maar wel lekker fris in je kano, brrr. Het laatste stuk, in de stromende regen, konden we ook nog mooi terug lopen naar ons hotel… organisatie?

Gisteren dus aldaar de bus gepakt, na nog enkele afleveringen Friends te hebben gekeken (in Vang Vieng is er ooit een kroeg begonnen friends te draaien, dit zal wel gelopen hebben, want zonder ook maar enige creativiteit hebben nagenoeg alle (dit zijn er minstens 15) kroegen dit overgenomen en draait er in heel Vang Vieng van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat friends. Jawel. Gelukkig waren er hier en daar, zoals ik al zei enkele uitzonderingen, en die hadden zelf ook weer hun uitzonderingen en door een hiervan zat ik zonderling in de bus te wezen, met naast me dit keer geen Dirk, maar iemand met een twee keer zo groot achterwerk als ‘t mijne, waardoor ik over de leunig van het gangpad een wasknijper nadeed. Rechts voor mij in de bus zat een Israëlisch meisje door ‘t raam te staren, naast haar was de stoel leeg. Ook achter haar een lege stoel. Ik dacht nog… maar toen stapte mr. kruising Lenny Kravitz/Blade binnen met zijn donkere vrouwlijke aanhangsel. Op zwaar intimiderende (maar subtiel, zoals je dat in een goede Godfather-dialoog tegen komt) toon vroeg hij het meisje een plek naar achter te gaan zitten. Dapper hield ze stand, ze wilde bij ‘t raam! Meneer gaf echter niet op en benadrukte bij de Israëlische toch nog eens hoe belangrijk dit voor het gelukkige stel zou zijn. Op een gegeven moment moet je de keuze maken om een oorlog te veroorzaken of eieren voor je geld te krijgen en zij koos, verstandig, voor ‘t laatste. Toen ze haar identiteit aan de man bekend maakte moest ze alsnog enkele verwensingen jegens de Joodse bezetters slikken. Dit vond zich dus schuin voor mij plaats…. ik begon het als voortekenen te zien, deze bus, dat kon niet goed gaan. Het was dan ook niet zomaar zelf ingebeelde paranoia, ik heb op deze tocht menig maal naar boven gekeken en gevraagd mij veilig aan de andere kant af te zetten. De combinatie van slechte, kronkelende wegen hoog in de bergen, met meestens geen vangrail, tesamen met een chauffeur die continue (zonder overdrijven) luid lang toeterend, met de hoogst mogelijke snelheid alles omver scheurt… die combinatie had menig van jullie blauwe poep bezorgt.
Op een bergpas juist inhalen op plekken waar de weg achter nevelige bochten verdwijnt, op een meter afstand rijden achter vrachtwagens met boomreuzen zo groot als Saturnus-raketten, harder toeteren i.p.v. zachter rijden bij onoverzichtelijke kruisingen, roepend naar mensen uit zijn raam, enz. enz… Hij heeft het vandaag niet gedaan, maar zal er dit jaar ongetwijfeld nog veroorzaken: ongelukken.
De bus zou V.I.P. zijn, wat we kregen was een ding dat het onderweg begaf, zonder airco (m.u.v. de eerste minuut na vertrek), de eerste 200 km ben ik weggewaaid en heb ik reuma opgelopen, de overige kilometers heb ik als een vis op ‘t droge gesnakt naar porties lucht, hemelse pakketjes koelte, die soms laag bij een raam lonkten. Maar ja, dan moest ik weer zo gevaarlijk laag over Dirk hangen, die daar prinsheerlijk geinstalleerd lag. Ondertussen druipte en glibberde ik van mijn leren busstoel af en gleden de oorddopjes uit mijn oren. Die ik dan zo snel mogelijk weer in wilde doen, want Lao’ers zijn trots op hun muziek en ze laten geen mogelijkheid onbenut om de toeristen de kans te geven hun cultuur op te snuiven. De hele tijd dus schalden de felle, scherpe open tonen door de ruimte, alleen ’s nachts is de radio even uit gegaan naar ik meen. (aaa)

En nu zitten we in ‘t noorden van Vietnam, Ninh Binh (stukje zuidelijk van Hanoi). Voor morgen hebben we wat scooters gehuurd en daarmee gaan we richting veel hoge stenen in ‘t water, zee-grotten bezoeken en meer van zulks waar ik de pittoreske namen van vergeten ben. Het zal vast wel weer een feest worden.

En de dag erna alweer naar Hoi-an. Wie zin heeft gekregen door de verhalen, en niet afgeschrokken is, die nodig ik van harte uit hier naartoe te reizen. Dan maken we samen een groot partygebeuren op ‘t strand. Wat zeggen jullie daarvan?

Arjen