Vind ik leuk:

Dag luitjes,

Het is maar een lawaaierig stadje hier, dit Nha Trang. Toen ik eergisteren, vol verwachting klopt ‘t hart, hier naartoe afreisde – wederom overigens en hopelijk voor de laatste maal in een aaa-busreis; mijn stoel en die van Dirk was door demonen bezeten, en bij iedere bult, die zijn er veel hier, schoot dat ding van voor naar achter, van links naar rechts, zoals in dat betere carnavalsnummer. Carnaval is niet leuk als je een nachtbus hebt, over een rit van bijna 600 km, dat zul je begrijpen – in deze bus droomde ik nog van een promenade-achtig strandparadijs. Inmiddels heb ik geleerd dat Nha Trang vooral aantrekkelijk is om als haven te gebruiken voor ‘t bezoeken van de eilanden, die zijn er 71 in de buurt. Ook is dit voor wat Vietnam betreft the place to be om te duiken, en Dirk is momenteel dan ook zijn open water aan het halen. Dat moest hij wel, anders zou ik niet meer met hem praten. Morgen, 2 augustus gaan we samen ‘t water in, ik ben benieuwd.
Ik zei dus al dat je Nha Trang moet gebruiken om de eilanden te bezoeken, en aangezien Dirk elders was, en ikke dus alleen, besloot ik een trip te boeken naar monkey island. De veelbelovende folder maakte me ook nog lekker met enkele andere eilanden die we zouden bezoeken, allen even tropisch en idyllisch. Dat kon dus niets anders dan een nieuw hoogtepunt worden!
Vanuit de bus keek ik de berg af naar beneden waar, naast vele vissenkwekerijen, drijvende huisjes en kleine bootjes ook onze boot lag, die ik toen uiteraard nog niet kon herkennen. Ik ontdekte dat ik in een gezelschap van zo’n 50 mensen beland was, waarvan 4/5 deel van Aziatische afkomst – dus niet/nauwelijks Engels sprekend – de overigen waren enkele Fransen en Amerikanen. Deze laatste categorie menswezens begint me steeds meer op mijn zenuwen te werken. Los van de air die menig Amerikaan meent de moeten bezitten dat Amerika het centrum van de wereld is, en iedere individuele Amerikaan dus overal verstand van heeft, is er in hun taal het laatste decennium een gezwel ontwikkelt. Zo ook de mensen voor mij in de boot: like I was… like it’s so… I said like like like. Waaaaa en het lijkt like ofdat niemand het in de gaten heeft. Maar goed, ik ben aan ‘t afdwalen merk ik.
Eiland 1: onze gids, Vietnamees tot mijn schrik (dit houdt namelijk in dat eerst in 5000 woorden in ‘t Vietnamees een betoog wordt gehouden en daarna in 20 woorden Engels – knap hoe zo’n man zo kordaat kan samenvatten) haastte zich met ferme tred over ‘t eiland, terwijl de grote groep zijn best deed bij te houden. De man sprak: you see struisvogel (ik ben ‘t Engelse woord vergeten), klik klik klik 50 man dromt om de struisvogels heen, zwaaiend met takken en kinderen. Come on. You see deer. Hup 5000 dong per zakje, ‘t zaakje loopt als een trein, en moeders, vaders en kinderen vallen aan op de hertjes, die op hun beurt weer op de zakjes aanvallen. You see mangotree, you see red dragon fruit. Come on. Dit alles vond plaats in ‘t tijdsbestek van een Boekels kwartiertje, je begrijpt dat ik inmiddels inzag een taktische fout gemaakt te hebben met deze onderneming. Het werd nog erger.
Eiland 2: you see struisvogel (alweer? jawel). Voor een luttel bedrag mochten de toeristen struisvogel rijden. De arme beesten, waarvan ik er een een paar keer door zijn poten zag zakken toen een bovengemiddelde toerist ‘t zadel beklom. In lopende bandwerk werd de lange rij afgewerkt. Onderwijl was aan de rechterkant van mij een olifant rek- en strek oefeningen aan ‘t doen met zijn nek. Want, wederom voor een luttel bedrag, mocht je op zijn slurf gaan zitten, olifant tilde op, klik klik klik, en hup naar benee voor de volgende. Het beest stond daar aan een ketting van twee meter, zonder eten en drinken. Het werd nog erger… maar hier kan ik geen verslag van doen, want toen we allemaal mochten gaan zitten voor de beer- en apenshow, liet ik, tot mijn spijt als enige van de groep, verstek gaan en nestelde mij in de schaduw met een boek. Eiland 3: you see orchidee, you see enkele spuuglelijke felgekleurde standbeelden op een bergwand, you see lunch. Deze was overigens rijkverzorgd, met als klapper uiteraard de vissenkoppensoep, waar mijn tafelgenoten enthousaist op aanvielen. Vooral het hoofdingrediënt was erg populair. Want niet popiejopie was, was de mulberrywijn, de uitgeschonken fles bleef namelijk ongaangetast in de vele glazen achter, toen mijn tafelgenoten zich naar het strand begaven, mij achterlatend. En gelet op mijn gezonken gemoed is het, lijkt me, niet verwonderlijk dat ik het op een proeven zette. En mulberrywijn is een aanrader, hoe meer glazen, hoe lekkerder die wordt. Hieropvolgend werd de dag dan ook, een enorm succes. We hadden anderhalf uur vrij aan ‘t strand, ik lag te kermissen in mijn stoel, of in ‘t water en iedereen deed zijn ding. Kwart voor twee werd ik echter ruw uit mijn plezier gewekt, want de hoofdattractie stond op ‘t menu: monkey island. Joechei! Een tropisch onbedorven eiland, waar we over een nauw junglepaadje allerlei grappige apensoorten konden bewonderen. Not.
Op de pier aanbeland zagen we inderdaad honderden apen, velen met jongen aan de borst, niet schuw zodat close-up foto’s een makkie waren (helaas heeft mijn camera kuren gekregen, de geheugenkaart blokkert, zodat ik Dirk z’n telefoon heb moeten lenen – hiermee kon ik niet verder zoomen), maar ook, ‘t is niet te geloven, een kartbaan! Dus de meute liet zich schaaps naar de entree leiden, betaalde gewillig om enkele rondjes te scheuren. Ik vraag me af hoe vaak apen daar overreden worden. Ook was er een kitscherige tuin, wat rare gebouwen, en alweer – zucht – een apenshow. Dan maar weer een boekje lezen. Gelukkig was hierna deze dag voorbij. Als ik er maar van leer.

Overigens, tussen Nha Trang en Ninh Binh, hebben wij veel plezier gehad in Hoi An. Dat is dus wel een plaatsje wat duidelijk de moeite waard is. Veel historie (ook de Hollanders hebben er ten tijde van de Gouden Eeuw nog handel bedreven), omgeven door een kanaal/rivier, gelegen aan de kust en vol (honderden) met kledingzaakjes, die voor een appel en een ei (of een banaan) alles wat je wilt op maat maken. Niet goed voor mijn rugzak (au), wel leuk om mee te maken. En als je er goed zoekt, kun je er leuke strandfeesten beleven.

Uiteraard kan ik er nog veel meer over vertellen, maar er begint rook uit mijn toetsenbord te komen en dat is altijd een teken om er de pannen op te gooien. Bovendien roept ‘t citylife me. Eens kijken of ik, all alone momentarely, hier nog wat souveniertjes kan scoren (wat overigens hier een stuk moeilijker is dan eerdere plaatsen). Voor wie het tot zover gelezen heeft: proficiat met je uithoudingsvermogen. En verder: ajuus parapluus,

Arjen