Hier een laatste bericht uit Vietnam, Mui ne daar zijn we nu beland en gaan morgen weer weg uit dit volovergoten plaatsje. Veel regen dus hier, maar kunnen we alvast wennen.

 Maar eerst een kort verslag over Hoi an, leuk gezellig plaatsje. Met veel kledingzaakjes, waar je alles op maat kunt laten maken. Heb ik dus ook gedaan, één broek die ik waarschijnlijk nooit meer aan doe, misschien met de carnaval als ik niks beter weet. Ik heb wel een mooie witte blouse laten maken, waar ik wel tevreden over ben. Verder was het relaxen daaro in Hoi an, strand liggen, uitslapen, terrasje hier terrasje daar. Dus uitgerust op weg naar Nha trang waar we gebroken aankwamen door defecte stoelen in de bus. S’avonds aangemeld voor een driedaagse-cursus onderwater zwemmen, erg leuk. Beetje raar om in de leerboeken te duiken op vakantie, maar zeker de moeite waard. Eerste dag was in het zwembad om te en vervolgens twee dagen in de zee. Iedere dag twee duiken, waarvan de laatste samen met Arjen en mijn instructeur. Daarna nog een examen van 50 vragen en ik ben geslaaagd voor mijn Open water PADI. Daarna eventjes goed de bloementjes buiten gezet en de volgende dag naar Mui Ne. Waar we nu dus zitten. Morgen naar Ho Chi Minh, beetje rondhangen. En daarna vliegen we weer terug naar huis.

Het duurt niet lang meer, en gelet op ‘t gewicht en volume wat ik momenteel aan het meezeulen ben is dat wellicht ook ‘t beste. Dirk is geslaagd voor z’n open water diploma, en we hebben zijn laatste duik dan ook samen als buddy’s gedaan. In totaal heb ik twee keer gedoken en meer is ook niet echt nodig, want het is geen Belize of Thailand hier. Desalniettemin is er toch genoeg te zien en was het zeker lachen!

Momenteel zitten we in Mui Ne, een plekje op een paar honderd km van Saigon, aan de kust. Het staat er bekend op dat hier volop gekitesurfd wordt, maar niets van dat al. Voor het eerst sinds we op vakantie zijn beleven we een echt rainy season. Gisteren heeft het grotendeels geregend en vandaag regent het de hele tijd. Met sommige momenten typisch rubberbotenweer. Jammer maar helaas. Vanochtend hebben we tussen de druppels door nog wel de zandduinen bekeken, een vissersdorpje (nice pictures), en red canyon (deze naam is sterk overdreven, het is gewoon een rood gekleurde hoop zand, wel met een mooi uitzicht overigens) bezocht. Alles in een hoog tempo, klik klik kijk kijk en weer verder. Sja, leuk allemaal, maar als je er zo druipend van raakt is de lol er wat sneller af. Vanmiddag wordt ‘t dan maar een biertje drinken en nog een (en…), de goesting zullen we blijven vasthouden hehe.

En morgen sjouwen (ja, met mij is het net zo gesteld als in Peru en Thailand – had ik maar een kameel of zo – alles is ook zo goedkoop) naar Ho Chi Minh en maandag dus op huis aan. Waarschijnlijk is dit dan ook de laatste post. Voor zover wij nu weten is er niets aan onze vlucht veranderd, dus voor de taxiservice: op de afgesproken tijd is nog altijd ‘on’.

Dus allemaal bedankt voor ‘t lezen, en jullie reacties die ons steeds weer dat happy home gevoel terug gaven. En tot de volgende wereldreis… zou ik iets kunnen boeken voor september, hehe?

Arjen

Het is maar een lawaaierig stadje hier, dit Nha Trang. Toen ik eergisteren, vol verwachting klopt ‘t hart, hier naartoe afreisde – wederom overigens en hopelijk voor de laatste maal in een aaa-busreis; mijn stoel en die van Dirk was door demonen bezeten, en bij iedere bult, die zijn er veel hier, schoot dat ding van voor naar achter, van links naar rechts, zoals in dat betere carnavalsnummer. Carnaval is niet leuk als je een nachtbus hebt, over een rit van bijna 600 km, dat zul je begrijpen – in deze bus droomde ik nog van een promenade-achtig strandparadijs. Inmiddels heb ik geleerd dat Nha Trang vooral aantrekkelijk is om als haven te gebruiken voor ‘t bezoeken van de eilanden, die zijn er 71 in de buurt. Ook is dit voor wat Vietnam betreft the place to be om te duiken, en Dirk is momenteel dan ook zijn open water aan het halen. Dat moest hij wel, anders zou ik niet meer met hem praten. Morgen, 2 augustus gaan we samen ‘t water in, ik ben benieuwd.
Ik zei dus al dat je Nha Trang moet gebruiken om de eilanden te bezoeken, en aangezien Dirk elders was, en ikke dus alleen, besloot ik een trip te boeken naar monkey island. De veelbelovende folder maakte me ook nog lekker met enkele andere eilanden die we zouden bezoeken, allen even tropisch en idyllisch. Dat kon dus niets anders dan een nieuw hoogtepunt worden!
Vanuit de bus keek ik de berg af naar beneden waar, naast vele vissenkwekerijen, drijvende huisjes en kleine bootjes ook onze boot lag, die ik toen uiteraard nog niet kon herkennen. Ik ontdekte dat ik in een gezelschap van zo’n 50 mensen beland was, waarvan 4/5 deel van Aziatische afkomst – dus niet/nauwelijks Engels sprekend – de overigen waren enkele Fransen en Amerikanen. Deze laatste categorie menswezens begint me steeds meer op mijn zenuwen te werken. Los van de air die menig Amerikaan meent de moeten bezitten dat Amerika het centrum van de wereld is, en iedere individuele Amerikaan dus overal verstand van heeft, is er in hun taal het laatste decennium een gezwel ontwikkelt. Zo ook de mensen voor mij in de boot: like I was… like it’s so… I said like like like. Waaaaa en het lijkt like ofdat niemand het in de gaten heeft. Maar goed, ik ben aan ‘t afdwalen merk ik.
Eiland 1: onze gids, Vietnamees tot mijn schrik (dit houdt namelijk in dat eerst in 5000 woorden in ‘t Vietnamees een betoog wordt gehouden en daarna in 20 woorden Engels – knap hoe zo’n man zo kordaat kan samenvatten) haastte zich met ferme tred over ‘t eiland, terwijl de grote groep zijn best deed bij te houden. De man sprak: you see struisvogel (ik ben ‘t Engelse woord vergeten), klik klik klik 50 man dromt om de struisvogels heen, zwaaiend met takken en kinderen. Come on. You see deer. Hup 5000 dong per zakje, ‘t zaakje loopt als een trein, en moeders, vaders en kinderen vallen aan op de hertjes, die op hun beurt weer op de zakjes aanvallen. You see mangotree, you see red dragon fruit. Come on. Dit alles vond plaats in ‘t tijdsbestek van een Boekels kwartiertje, je begrijpt dat ik inmiddels inzag een taktische fout gemaakt te hebben met deze onderneming. Het werd nog erger.
Eiland 2: you see struisvogel (alweer? jawel). Voor een luttel bedrag mochten de toeristen struisvogel rijden. De arme beesten, waarvan ik er een een paar keer door zijn poten zag zakken toen een bovengemiddelde toerist ‘t zadel beklom. In lopende bandwerk werd de lange rij afgewerkt. Onderwijl was aan de rechterkant van mij een olifant rek- en strek oefeningen aan ‘t doen met zijn nek. Want, wederom voor een luttel bedrag, mocht je op zijn slurf gaan zitten, olifant tilde op, klik klik klik, en hup naar benee voor de volgende. Het beest stond daar aan een ketting van twee meter, zonder eten en drinken. Het werd nog erger… maar hier kan ik geen verslag van doen, want toen we allemaal mochten gaan zitten voor de beer- en apenshow, liet ik, tot mijn spijt als enige van de groep, verstek gaan en nestelde mij in de schaduw met een boek. Eiland 3: you see orchidee, you see enkele spuuglelijke felgekleurde standbeelden op een bergwand, you see lunch. Deze was overigens rijkverzorgd, met als klapper uiteraard de vissenkoppensoep, waar mijn tafelgenoten enthousaist op aanvielen. Vooral het hoofdingrediënt was erg populair. Want niet popiejopie was, was de mulberrywijn, de uitgeschonken fles bleef namelijk ongaangetast in de vele glazen achter, toen mijn tafelgenoten zich naar het strand begaven, mij achterlatend. En gelet op mijn gezonken gemoed is het, lijkt me, niet verwonderlijk dat ik het op een proeven zette. En mulberrywijn is een aanrader, hoe meer glazen, hoe lekkerder die wordt. Hieropvolgend werd de dag dan ook, een enorm succes. We hadden anderhalf uur vrij aan ‘t strand, ik lag te kermissen in mijn stoel, of in ‘t water en iedereen deed zijn ding. Kwart voor twee werd ik echter ruw uit mijn plezier gewekt, want de hoofdattractie stond op ‘t menu: monkey island. Joechei! Een tropisch onbedorven eiland, waar we over een nauw junglepaadje allerlei grappige apensoorten konden bewonderen. Not.
Op de pier aanbeland zagen we inderdaad honderden apen, velen met jongen aan de borst, niet schuw zodat close-up foto’s een makkie waren (helaas heeft mijn camera kuren gekregen, de geheugenkaart blokkert, zodat ik Dirk z’n telefoon heb moeten lenen – hiermee kon ik niet verder zoomen), maar ook, ‘t is niet te geloven, een kartbaan! Dus de meute liet zich schaaps naar de entree leiden, betaalde gewillig om enkele rondjes te scheuren. Ik vraag me af hoe vaak apen daar overreden worden. Ook was er een kitscherige tuin, wat rare gebouwen, en alweer – zucht – een apenshow. Dan maar weer een boekje lezen. Gelukkig was hierna deze dag voorbij. Als ik er maar van leer.

Overigens, tussen Nha Trang en Ninh Binh, hebben wij veel plezier gehad in Hoi An. Dat is dus wel een plaatsje wat duidelijk de moeite waard is. Veel historie (ook de Hollanders hebben er ten tijde van de Gouden Eeuw nog handel bedreven), omgeven door een kanaal/rivier, gelegen aan de kust en vol (honderden) met kledingzaakjes, die voor een appel en een ei (of een banaan) alles wat je wilt op maat maken. Niet goed voor mijn rugzak (au), wel leuk om mee te maken. En als je er goed zoekt, kun je er leuke strandfeesten beleven.

Uiteraard kan ik er nog veel meer over vertellen, maar er begint rook uit mijn toetsenbord te komen en dat is altijd een teken om er de pannen op te gooien. Bovendien roept ‘t citylife me. Eens kijken of ik, all alone momentarely, hier nog wat souveniertjes kan scoren (wat overigens hier een stuk moeilijker is dan eerdere plaatsen). Voor wie het tot zover gelezen heeft: proficiat met je uithoudingsvermogen. En verder: ajuus parapluus,

Arjen

 Daar hebben we onze eerste relax/uitslaapdag gehad. Heerlijk weer een keer zonder wekker wakker worden. Een beetje rondgehangen marktje bezocht hier en daar, die waren er genoeg en mijn eerste souvenirs gekocht. S’avonds heeft een tuk-tuk ons naar de zonsondergang gebracht, maar helaas de zon was al veel eerder verdwenen. Het regende pijpestelen. Dan maar alvast de Angkor Wat, in sneltreinvaart bezocht. Dezelfde tuk-tuk zou ons de volgende dag rondrijden door Angkor. Dus weer eens lekker vroeg uit de veren, rond half vijf ging de wekker, heb je wat aan je dag he. Eerst onze gids nog opgehaald en onze tempel-tour kon beginnen. Zo wat een bouwwerken en sculpturen en dan ook nog hele mooie nuawkeurig uitgehakte tekeningen/verhalen. Het hoefde ook allemaal niet in één dag klaar te zijn. Rond een uur of 3 volgens mij was onze tour voorbij en gingen onze tour door alle souvenir-winkels beginnen, hiervoor kreeg onze chauffeur aan het eind van de maand weer benzine voor. Dus we dachten helpen die man. Maar na drie winkels achterna gezeten worden door de winkelbediendes, hadden waarschijnlijk niet veel te doen, zijn we Siem reap weer in gegaan. Erg gezellig daar maar na een paar dagen heb je het wel gezien. Nog een goeie massage/kietelbeurt van de plaatselijke masseuzes gehad, nog nooit zo gelachen hahaha.

Op naar Laos, met het vliegtuig naar Pakse, we wilden eigenlijk naar Vientiane, maar dat ging niet. O ja daarna toch weer wel, maar uit eindelijk toch niet. Hahaha, maakt toch niet uit, naar Pakse is toch niet zo duur, zei ze nog. Nou dat hebben we geweten, s’morgen met een lokale bus, met zakken suiker in het gangpad en een paar ganzen op het dak. Hup naar Vientiane, waar we na honderd stops, weet ook niet waarom zoveel, de chauffeur waarschijnlijk zelf ook niet, en 19 uur in de bus eindelijk in Vientiane. Waar we één dag gebleven zijn, om vervolgens naar Vang Vieng te gaan. Vang Vieng echt een aanrader, als je van friends houd. Iedereen hangt er voor de tv cheers, uhhh o nee (grapje Arjen) friends te kijken.  Maar er was nog veel meer te doen, zoals tubing. Echt lachen , met een opgeblazen tractorband over een riviertje drijven en bij elke kroeg, die er veel zijn word je naar binnen gehaald om een biertje en jawel hoor ze hadden ook emmers met cocktails. Maar een palmwiskey op z’n tijd is natuurlijk oiok wel lekker. Eén groot feest dus en je kent ons, we zijn  van die plakkers dus we kwamen in het donker ergens voorbij het eindpunt een keer uit het water gevallen. De volgende dag nog een keer getubed, nee niet weer langs die kroegen, maar door een cave en daarna lekker in de regen nog een heel stuk gekayakt. 

 Toen begon onze reis van Vang Vieng naar Ninh Binh waar we nu zitten, wat een tocht zeg. weer eens geen airco in de bus, alleen het eerste half uur en daarna ging het over op a.r.ko. Wat een chauffeur zeg volgens mij had ie haast. Gelukkig was het eerste stuk in het donker en konden we half slapen liggen hangen. Bij de grens van Laos en Vietnam was het één grote bende wie het eerst komt wie het eerst maalt kennen ze niet. Hier zijn ze van wie he eerst zijn paspooret terug heeft, heeft geluk. Toen begon onze dodenmansrit, om wat benzine te sparen (volgens mij) deed hij de afdalingen maar zonder motor en op de rem. Ohohoh, maar gelukkig was de eerste benzinepomp, onder aan de voet van de berg en hoefde we de bus niet de berg op te duwen. Remmen voor tegenliggers en andere verkeersdeelnemers deed hij niet, slalommen en claxoneren is toch veel leuker.

 Daarom nemen we morgen maar zelf het heft in handen  en huren we hier een scooter om de omgeving eens te bekijken. 

De dag erna lekker gekanoëd, stukkie gewandeld, grot bezocht, boerendorpje, en wederom mezelf voortgetrokken door lage watergrotten, zoals ik die in Thailand ook al eens ben tegen gekomen. Uiteindelijk kwamen we weer op hetzelfde tubingstuk uit van de dag ervoor. De fun was er ditmaal een beetje af, maar die was weer helemaal terug toen we het laatste kanogedeelte voor onze rekening mochten nemen. We werden namelijk getrakteerd op een regenspektakel zoals dat alleen maar in de tropen georganiseerd kan worden. Bis bis, maar wel lekker fris in je kano, brrr. Het laatste stuk, in de stromende regen, konden we ook nog mooi terug lopen naar ons hotel… organisatie?

Gisteren dus aldaar de bus gepakt, na nog enkele afleveringen Friends te hebben gekeken (in Vang Vieng is er ooit een kroeg begonnen friends te draaien, dit zal wel gelopen hebben, want zonder ook maar enige creativiteit hebben nagenoeg alle (dit zijn er minstens 15) kroegen dit overgenomen en draait er in heel Vang Vieng van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat friends. Jawel. Gelukkig waren er hier en daar, zoals ik al zei enkele uitzonderingen, en die hadden zelf ook weer hun uitzonderingen en door een hiervan zat ik zonderling in de bus te wezen, met naast me dit keer geen Dirk, maar iemand met een twee keer zo groot achterwerk als ‘t mijne, waardoor ik over de leunig van het gangpad een wasknijper nadeed. Rechts voor mij in de bus zat een Israëlisch meisje door ‘t raam te staren, naast haar was de stoel leeg. Ook achter haar een lege stoel. Ik dacht nog… maar toen stapte mr. kruising Lenny Kravitz/Blade binnen met zijn donkere vrouwlijke aanhangsel. Op zwaar intimiderende (maar subtiel, zoals je dat in een goede Godfather-dialoog tegen komt) toon vroeg hij het meisje een plek naar achter te gaan zitten. Dapper hield ze stand, ze wilde bij ‘t raam! Meneer gaf echter niet op en benadrukte bij de Israëlische toch nog eens hoe belangrijk dit voor het gelukkige stel zou zijn. Op een gegeven moment moet je de keuze maken om een oorlog te veroorzaken of eieren voor je geld te krijgen en zij koos, verstandig, voor ‘t laatste. Toen ze haar identiteit aan de man bekend maakte moest ze alsnog enkele verwensingen jegens de Joodse bezetters slikken. Dit vond zich dus schuin voor mij plaats…. ik begon het als voortekenen te zien, deze bus, dat kon niet goed gaan. Het was dan ook niet zomaar zelf ingebeelde paranoia, ik heb op deze tocht menig maal naar boven gekeken en gevraagd mij veilig aan de andere kant af te zetten. De combinatie van slechte, kronkelende wegen hoog in de bergen, met meestens geen vangrail, tesamen met een chauffeur die continue (zonder overdrijven) luid lang toeterend, met de hoogst mogelijke snelheid alles omver scheurt… die combinatie had menig van jullie blauwe poep bezorgt.
Op een bergpas juist inhalen op plekken waar de weg achter nevelige bochten verdwijnt, op een meter afstand rijden achter vrachtwagens met boomreuzen zo groot als Saturnus-raketten, harder toeteren i.p.v. zachter rijden bij onoverzichtelijke kruisingen, roepend naar mensen uit zijn raam, enz. enz… Hij heeft het vandaag niet gedaan, maar zal er dit jaar ongetwijfeld nog veroorzaken: ongelukken.
De bus zou V.I.P. zijn, wat we kregen was een ding dat het onderweg begaf, zonder airco (m.u.v. de eerste minuut na vertrek), de eerste 200 km ben ik weggewaaid en heb ik reuma opgelopen, de overige kilometers heb ik als een vis op ‘t droge gesnakt naar porties lucht, hemelse pakketjes koelte, die soms laag bij een raam lonkten. Maar ja, dan moest ik weer zo gevaarlijk laag over Dirk hangen, die daar prinsheerlijk geinstalleerd lag. Ondertussen druipte en glibberde ik van mijn leren busstoel af en gleden de oorddopjes uit mijn oren. Die ik dan zo snel mogelijk weer in wilde doen, want Lao’ers zijn trots op hun muziek en ze laten geen mogelijkheid onbenut om de toeristen de kans te geven hun cultuur op te snuiven. De hele tijd dus schalden de felle, scherpe open tonen door de ruimte, alleen ‘s nachts is de radio even uit gegaan naar ik meen. (aaa)

En nu zitten we in ‘t noorden van Vietnam, Ninh Binh (stukje zuidelijk van Hanoi). Voor morgen hebben we wat scooters gehuurd en daarmee gaan we richting veel hoge stenen in ‘t water, zee-grotten bezoeken en meer van zulks waar ik de pittoreske namen van vergeten ben. Het zal vast wel weer een feest worden.

En de dag erna alweer naar Hoi-an. Wie zin heeft gekregen door de verhalen, en niet afgeschrokken is, die nodig ik van harte uit hier naartoe te reizen. Dan maken we samen een groot partygebeuren op ‘t strand. Wat zeggen jullie daarvan?

Arjen

Zoals de traditie voorschrijft heb ik vandaag een typisch vakantiekwaaltje doorstaan. Het begon vanmorgen met een gebakken eitje, waar nog wat glibberige vloeistof op dreef. Een verstandig mens zou vriendelijk bedankt hebben, maar Hollander als ik ben (ik heb er toch zeker voor betaald!) liet ik mij niet kennen. Nog altijd ben ik de rekening aan het betalen, maar toch heb ik de instelling gevonden om jullie verslag te doen van een ditmaal toch wel turbulent deel van onze reis.

Vooralsnog was er wat dagen terug (vraag me niet welke dag het is, laat staan welke dag het toen was) niets dan plezier toen wij Angkor Wat bezochten. En dan heb ik toch al de piramides van Gizeh bezichtigd, ik heb op Maccu Piccu gestaan, de ruïnes van Tikal beklommen, de werken van de Oude Grieken en Romeinen betoeristigd, maar jongens, Angkor Wat slaat voor mij  alles. Wat een paradijs voor het oog (en de camera!), wat een ongelooflijke grootsheid ligt daar verschuilen in de jungle en hoeveel ervan heb ik nu nog altijd niet gezien. De lonely planet raadt dan ook minimaal 3-5 dagen aan om alles te bekijken. Echter, daar hadden we niet echt de tijd voor (we maken ondanks onze vakantiemaand merk ik een toch wel grote ronde, zeker ook gelet op de staat van het vervoer hier) en ook niet het geld voor (aaah wat is deze vakantie onverwacht duur). Een dagje Angkor bestaat uit entree, ping 20 dollar, vervoer, ping 15 dollar, een gids, ping 25 dollar en daar dan nog eten en drinken. Da’s niet meer echt budget te noemen. In onze dag hebben we wel mooi de meest in het oog springende hoogtepunten, inclusief een zonsondergang (de dag ervoor) en zonsopgang over Wat kunnen bewonderen. Het is een sprookje wat ik iedereen kan aanraden.

Uiteindelijk zijn we met het vliegtuig (van Lao airlines, die door ‘t ministerie van buitenlandse zaken wordt afgeraden, kwam ik in het vliegtuig voor de tweede keer achter) gevlogen van Siem Reap naar Pakse, in het zuiden van Laos. We wilden eigenlijk naar Ventienne (daar zitten we inmiddels), en vroegen hiernaar bij het boekingskantoortje en de stralend vriendelijke dame liet ons na een belletje weten dat deze vlucht vol zat. Dan maar optie 2, die een flink stuk met de bus nog in hield. De dame schreef wat krabbels op een recuutje. De telefoon ging, tjampee pling ploeng wabeee kieboeka, en met een straaalende lach vertelde de vrouw dat er nu TOCH plek was, hahaha, maar dat dit nu niet meer ging, dat was ook beter voor ons want het zuiden was ook heel mooi. Wij wilden veranderen, maar nee, er was al iets op een papiertje geschreven, hahaha, lach lach (ze lacht ons toch niet uit? – het is toch toelachen?). Aldus was ons lot bezegeld.

Na een vlucht van 50 minuten landden we in Pakse. We besloten het zuiden te laten voor wat het was, om straks voldoende tijd over te hebben voor het overige moois. Het was 9u in de ochtend, maar eenmaal aanbeland bij de busterminal bleek onze VIP-bus (werd aangeraden door de LP) pas om half negen ‘s avonds te verschijnen. En Pakse is als derde stad van Laos verlatenderder dan pak ‘em beet Volkel op een zondagmorgen. Wij wilden dus weg. Dus maar de lokale bus gepakt voor de reis van 750 km. Eerst moesten we in het gangpad over een dikke duizend kilo suiker klimmen, die daar in zakken van 50 km lag uitgespreid. Wat we vervolgens meemaakten wekte keer op keer weer onze verbazing. Ondanks dat de wegen hier stukken beter zijn, kwam de bus zelden boven boemelsnelheid. Iedere 200m werd er weer gestopt, ook juist na een busterminal. En we hebben zelfs een keer twee en een half uur moeten wachten alvorens het gevaarte verder reed (het duurt hier een uurtje was ons te kennen gegeven). Als dit een keer was, ala, maar het is meerdere keren voorgekomen dat we om onduidelijke redenen ergens lang stil stonden. Vooral zielig voor de heel krap ingepakte ganzen die boven op het dak stonden, de hele 19 uur lang die deze helse rit uiteindelijk duurde. Vooral op de plekken waar we ‘ even’  stil stonden, en de temperatuur (geen airco) in no time opliep tot sauna met kleren aan. Na 19 uren heen en weer gehobbeld te zijn, kwamen we hier dan vanmorgen aan in de hoofdstad (waar zijn de mensen? waar is verkeer?), met een tuktuk richting de hotels aan de Mekong, maarrr… de tuktuk had meer mensen opgeladen, liet ons eerst op de terminal een 20 minuten wachten (en ik zat me er al een partij doorheen) om een sigaretje te roken en wat te hangen (en vrrreeemd genoeg vonden alle 9 medepassagiers (jawel in 1 tuktuk) dat de gewoonste zaak van de wereld. Vervolgens gingen we van kippenschuur naar monnikenklooster (geschatte vertaling van een medepassagier: is het hier? nee toch een stuk verder, rij zus en zo maar, o nee hier is het toch niet, hahaha doet iedereen, toch weer terug dan, hier? nee, het was toch op de eerste plek maar dan een hek verder, hahaha – tijdsbestek 20 minuten) naar dit en dat en na heel lange tijd naar ons hotel. Nou ja, wat na 9 vruchteloze pogingen (vol, vol, vol) onze keet werd. Meer naam wil ik er niet aan geven. De geest van het Lao-volk is m.a.w. : niet te druk maken, wat vandaag kan hoeft helemaal niet en geduld is de hoogste virtue.

Omdat hier in Vientiene nou niet de meest spannende dingen gebeuren (geen winkeltjes (hoe is het mooogelijk?) , een paar tempeltjes, wel toeristen, aardig wat restaurantjes en heel veel eetstalletjes aan de Mekong), trekken we morgen 3 uur noordwaarts verder naar Vang Vieng waar we kunnen raften, kanoën, in grotten trekken, stammen bekijken, mountainbiken enz.

Groeten aan iedereen en bedankt voor de reacties!

Arjen

p.s. Ik wil nog even genoteerd hebben dat het Cambodjaanse volk wat mij betreft de boeken in mag gaan als het meest vriendelijke volk ter wereld (samen met de peoples van Cay Caulker, Belize). Iedereen, mannen, vrouwen, kinderen begroeten je met de meest vriendelijke glimlach, lachen met alles wat ze zeggen en ondanks de vele armoede en het oorlogsverleden zijn ze, voor zover ik het heb meegemaakt gelukkig met elkaar.

Alvast wat foto’s van onze vakantieperikelen… Vandaag hebben we onze eerste relaxdag gehouden, heeeeerlijk uitgeslapen. Ondanks de bouwploeg die vanochtend vroeg al enthousiast aan het timmeren en boren ging naast ons hotel. Morgen gaan we naar Angkor Wat toe. Ik bedoel, aan het eind van de middag al even, om de zonsondergang aldaar te zien. Morgen en misschien overmorgen gaan we vervolgens over het complex heen. De lonely planet raadt aan er een week voor te nemen, maar dat is denk ik iets teveel tempel van het goede. Desalniettemin belooft het wel heel spectaculair te worden. We laten ons met een motocyclo (een soort tuk tuk, voortgedreven door een brommer) over het complex vervoeren, dus de grote afstanden (angkor is vele honderden vierkante kilometers oppervlakte) zullen ons niet teveel vermoeien.

Groetjes thuis, thx voor de reacties en… ondanks dat ik hier natuurlijk een topvakantie heb, ben ik toch nog een beetje jaloers op manu chao en zita swoon, haha, stop nu maar gauw met klagen, verwend joch. En jullie… geniet ervan!

Arjen

Daarna dus de tunnels bezocht, waar de Vietcong ten tijde van de oorlog met de Amerikanen, deze steeds weer wisten te verrassen op hun eigen grondgebied met onverwachte aanvallen. En waarmee de VC keer op keer wist te ontkomen, verkennen, verstoppen enz. Eerst hebben we de echte tunnels bekeken, althans de ingang ervan. Want geloof me, een mol zou er nog claustrofobisch van worden. Daar ging ik dus echt niet in! En met mij overigens geen enkele tourist. Nee, voor ons, rondklikkend petjesvolk hadden ze speciaal wat tunnels en ruimtes nagemaakt, twee keer zo groot dan de werkelijkheid. Daar aldus doorheen gekropen en halverwege bedacht ik me eigenlijk waar ik nu eigenlijk mee bezig was? Voor me was Dirk, ik denk, een ei aan het leggen, want iedereen zat op z’n knieën muurvast (voor de goede orde: ik kon meneer Dirk dus niet zien, er zat nog iemand tussen en er waren vele bochtjes), de temperatuur begon (inwendig) op te lopen tot het niveau alle sluizen open en na enkele minuten kwam ik als een druipende otter mijn hol uit gekropen. Wat moet dat in de zeventiger jaren een feest zijn geweest, als je zo maanden onder de grond moest leven. Respect voor de VC!

De hieropvolgende avond bestond nog altijd niet uit nachtelijke uitspattingen, want jawel, ‘s ochtends moesten we vroeg op (heerlijk tempo) omdat we voor een tweedaagse trip naar Pnohm Phen, de grootste stad van Cambodja, hadden geboekt. Voor dag en dauw aldus uit de veren en… ik merk dat ‘t me moeite kost om terug te halen hoe gisteren er nu ook alweer precies uit zag. Ze leek in veel opzichten dan ook op vandaag. We hebben deze twee dagen in een stuk of zes, zeven verschillende boten/bootjes gevaren over de Mekong rivier. Ook hebben we heel veel in een bus gezeten, een ritme van boot-bus-boot-bus (x zoveel) dus. Onderweg een floating market bekeken, we hebben een plek bezocht waar ze kokosnootsnoepjes e.d. maken, we zijn bij een drijvend vissersdorpje geweest, maar we hebben vooral veel gereisd. En het is echt wel leuk, om in een boot vele kilometers te maken langs de Mekongoevers, die druk volgebouwd is met bij elkaar geraapte woningen van golfplaten, autobanden, lakens en stukken hout. De mensen leven er half in de rivier, en soms er letterlijk in(althans hun huizen), want de Mekong is een zeer grillige rivier, die ver, en hoog, buiten zijn oevers kan treden. Het is een heerlijk uitzicht, en een warme ervaring, om al die kinderen keer op keer weer met groot enthousiasme naar je te zien zwaaien. Ze groeien op in een harde, straatarme wereld, maar het lijkt ze op ‘t oog allemaal zo weinig te deren. Ik heb er al veel blij kunnen maken met m’n meegebrachte speelgoed (bellenblaas, knuffels, prisma’s, kralenkettingsetjes enz, m’n rugzak zit er halfvol mee – en dit is straks de ruimte voor souvenirs). De meesten zijn blij als ze het krijgen, maar weten zich helemaal geen raad met het inpakpapier (huh? Zit er wat in dan? Het is toch mooi zo?).De boottocht vandaag duurde, ondanks het warme uitzicht, heeeeel lang, met een herriemakend, boemelend bootje. Na ook nog een poos volgepakt in een Mitsubishibusje te hebben heen en weer gewaggeld (de weg was weg), zijn we wat uren terug dan uiteindelijk aangekomen in Phnom Phen, die de Lonely Planet nou niet bepaald omschrijft als een rustiek plaatsje. Zo zijn er hier al wat bosjes toeristen vermoord door de rode Khmer in de negentiger jaren en zelfs in 2003 is hier een grote opstand geweest waarbij de Thaise ambassade en enkele belangrijke gebouwen de hens in zijn gegaan. Sowieso heeft dit land tot ver in de negentiger jaren nog geschud en getrild, zoals een aardbeving ook nog vele naschokken kent. De vrede is hier nog vers, en kwetsbaar. Er zijn dan ook wijken, waar we beter niet kunnen komen en er zijn dingen die we niet moeten doen. Nu even de andere kant van dit verhaal: we merken er niets van als we over straat lopen en de mensen zijn hier erg vriendelijk. Ook valt me op dat ze beter Engels kennen dan in Vietnam het geval is. Daar is het echt handen- en voetenwerk. Morgen gaan we hier een citytour doen, waarin we de killing fields bezoeken en de daarbij behorende beruchte gevangenis S-21, waar onder het regime van Pol Pot talloze burgers het leven lieten. Tevens gaan we de Silver Pagode bezoeken, de Russische markt (hij zal wel verdwaald zijn) en een aantal andere zaken, waar ik me nog niet in verdiept heb, maar die wel bij de tour zitten. En we hebben ook al meteen geboekt om de dag erna naar Siem Reap te gaan, avec de bus, naar waar iedere tourist in Cambodja naartoe wil: Angkor Wat, een van de betere wereldwonderen. Ik heb overigens sterk het gevoel dat ik hier in organisatorische zin, in een eerder leven veel mee van doen gehad heb, hehehe.We hebben een maand de tijd, we nemen die tijd bepaald nog niet, maar er is dan ook enorm veel te zien, ruiken, voelen, proeven, in deze landen die op niets van ‘t vertrouwde Nederland lijken. En ik hoop, en hou me vast aan de gedachte, dat er straks in de komende week nog een moment komt, waarop ik ‘s morgens heerlijk uit kan slapen. Toch voelt dit niet als jagen, het voelt meer als een zelfgekozen achtbaanrit waarin ik onderweg toch kan ontspannen. Dirk en ik denken precies hetzelfde over wat we willen (wat denk jij ervan? Mmm, maakt me niet uit, wat vind jij? Tsja, zullen we dan… oké!), en de humor is alom. Bovendien valt het weer hier tot dusver ontzettend mee, dankzij het rainy season. Met meevallen bedoel ik de hitte, het is gewoon lekker warm, zeker niet te, want de zon blijft weg, en heeeel af en toe valt er een drup, hardly worth mentioning.En lange verhalen worden snel saai om te lezen, dus laat ik maar vlug stoppen want ik heb al veel teveel gerateld. De groetjes daar, ik hoop dat het weer weer mooi weer wordt en Robert en Mieke: joepiedepoepie. Ik vind het een geweldig mooie naam en ik ben blij dat ze een gezond meisje is. Sowieso is van ieders een toch ‘t leukste? Gefeliciteerd!En voor iedereen: tot over een dag of wat of meer dan dat. U zijt gegroet!

Arjen

p.s. Marieke: hoe is het met je ‘schoonpapa’?

10 juni, Deze dag weer voor dag en dauw weer op dachten we, maar dat is in Vietnam nog laat want de stad was weer in volle gang alsof ze continu doorgaan. Met de bus naar de Cu Chi tunnels, eerst naar een pagode (die zijn er nog al veel hier) en s’middags kwamen we bij de tunnels aan. Eerst een intro op DVD, waar dus het Vietnamese verhaal werd verteld over de oorlog en het onstaan van de tunnels. Daarna een rondleiding in het bos en de tunnels door onze gids. Zo wat zijn die tunnels klein zeg en dan zijn ze nog op schaal aangepast op de Europese norm. De mensen hier zijn niet zo groot.  S’avond weer vroeg naar bed want uitslapen kennen ze hier niet.

11 juni, Deze dag begon onze twee-daagse tour naar Phom Penh, waar we nu dus zitten. Eerst in de bus, waarna we na een uur van bus wisselde, weet niet waarom want toen we bij de boten kwamen waarmee we naar de de floating-market gingen, was daar weer jawelhoor dezelfde bus als we eerst zaten. Maakt niet het, het is VAKANTIIIEEEE. Lekker bootje varen over de Mekong-delta, een kleine floating-market bezocht, wel snel want we hadden haast, weet niet waarom maar ik denk dat ze hier ook allemaal om zes uur thuis moeten zijn voor het eten.  Weer verder door een stukje natuur en lekker geluncht (ff wachten even een biertje bestellen). Het eten hier is trouwens goed binnen te houden. Nee hoor, is goed, lekker en niet teveel, op de groente na dan, maar ja dat is bekend.  Na deze boottocht weer de bus in en op naar de volgende boot. Deze bracht ons naar de volgende slaapplek Chau Bac, nog een afzakkertje genomen en sjans met een Vietnamees, ja je leest het goed een Vietnamees en geen Vietnamese. Helemaal verbrouwereerd naar bed en vandaag dus naar Phom Penh. Weer een mooie boottocht, eerst naar de grens van Cambodja en daarna met een ander bootje met veel kabaal naar de eindbestemming. Alhier lekker bij de Mekdonults (de plaatselijke MacDonalds) gegeten en achter de pc beland. En morgen is weer en een dag…

Een tour door Phom Penh en een bezoek aan de Killingfields, wat moet ik verwachten???

Zondag 14.00u stijgt onze airbus A340 naar de hoge hemel en een dikke 11 uur excl. tijdverschil later landen we alvast in Hong Kong, waar we zullen rennen om de aansluiting naar Ho Chi Minh niet te missen. En vandaar…

We zijn in ieder geval zeer vereerd, en gaan er ook vanuit, dat jullie allemaal van onze avontuurlijke reisverhalen zullen smullen. Met name Beatrix: van harte uitgenodigd. Reacties verplicht, vooral als je nog wat leuks van het thuisfront te melden hebt, of commentaar hebt op wat we daar uit vreten. Want dat gaan we zeker doen, vreten. Gefrituurde spinnenkoppen (voor dirk), gemarineerde inktvisogen of een kattendarmenpasteitje.

Genoeg geluld nu.